O día en que te dás conta de que tes ao teu lado á mellor persoa que hai no mundo.

Pode sonar a peloteo, pero para nada.
O día en que te dás conta de que a quen tes ao lado é a mellor persona que a vida che puido regalar, ese día, sínteste a persona máis feliz do mundo.
Todo empeza cun día normal, neste caso un 7 de abril, do 2014 concretamente. Levántaste coas espectativas dun día normal, non moi bo, a etapa que estás pasando non é das túas mellores, precisamente. Vas a clase co mismo ánimo e asco pola humanidad que de costumbre.
Chegas, atópaste coa túa mellor amiga no insti, poñédesvos a falar como se nada e sale no tema de conversación o rapaz do que tantas veces falastes por "x" motivos. Propónche conocelo e nesa mesma tarde tes un grupo de WhatsApp con el. Comezades a conocervos e a cousa vai ben. (Canseime de contar a historia en 2º persona, vouna contar como a vivín) Descubrín que se trataba dunha gran persona, polo pouco que sabía del pero as semanas iban pasando e a confianza iba amentando; dinme conta de que era alguén especial en moitos sentidos.
Os meses van pasando e a relación con esa persona mellora, descubrín que era unha das pezas claves do meu puzzle.
Cando o necesitei, sempre estuvo aí, ao meu lado, sen importarlle os meus problemas, sin juzgarme polo que nese momento era, aceptándome como son.
É esa maravillosa persona ca que sinto que non necesito absolutamente nada máis, que me apoya incondicionalmente en absolutamente todo o que fago sin preguntarme por que o fago ou por que o deixo de facer, o que me protege e me advirte de todos os peligros e riesgos que podo correr. O que sencillamente sabe estar cando o necesito, me cuida, me protege e me mima como nunca nadie o fixo. Ganouse un gran sitio no meu corazón e espero que sea por moitos máis anos, poder recordar todos os momentos con el, que afortunadamente por ahora son todos.
Por ser o o maravilloso irmán maior que é.
Gracias por todo o que fas por min e por convertir o meu mundo nun lugar habitable e agradable.